Framover

I dag vart eg konstituert som leiar av Velferdstyret i Bergen i første omgang fram til 20. september, av di Leonard takka ja til eit jobbtilbod i Oslo.

Det aktualiserar tankar rundt framtida (i alle fall den kortsiktige). Studiar, jobb, velferdsarbeid, alt skal sjonglerast på ein måte som ideelt sett gjer at det eine ikkje går ut over det andre, noko som allereie har vore utfordrande. Men utfordringar er vel til for å løysast, og det er vel og meininga at ein så skal ta lærdom av desse. Med denne tankerekka er utfordringen din ven, ein av dei som står bak deg og ropar “drikk, drikk!!” når du står der med drikkebongen,  som fører til at du vaknar opp med ny kunnskap (drikkebongar er farlege). Ein ven som oppmodar deg om å køyre rattkjelken ned den skråninga, som du så lærer at ikkje er ein god idé å køyre ned på rattkjelke i det heile. Utan hadde vi hatt det meir komfortabelt i augneblinken, men det ville berre vore keisamt på sikt.  Med dette bakteppet førebur eg meg på å kaste meg inn i det nye vervet som leiar, og det vidare arbeidet for å gjere studenttilværelsen i Bergen litt betre. For å tydeleggjere studentane, stimulere til engasjement, og å vidareformidle engasjementet til handling.

Studentdemokratiet, som eit kvart anna demokrati stiller krav. Til dei som sit med dag-til-dag-makta, og dei som sit med den øvste myndigheita. Velferdstinget og Velferdstyret svarar til studentane i SiB, til dei respektive studentråda/parlamenta.  Krav om å setje seg inn i saker, og å kome med sine oppriktige meiningar. Krav om ikkje alltid å seie det som i den enkelte situasjonen verkar mest komfortabelt, men det som er riktig. Kva som Velferdstinget skal prioritere å arbeide med, har vore ein gjenstand for debatt i Velferdstinget og i media, noko eg tykkjer er ein fantastisk styrke for Velferdstinget. Det er den typen debattar vi treng, for å kunne arbeide på ein måte som har noko føre seg. I saka om sprøyterom var eg ueinig med forslaget om å stryke punktet, av både politiske, samt instrumentelle, praktiske grunnar. Sjølv om eg var ueinig i forslaget, betyr ikkje det at eg like gjerne skulle sett at det ikkje kom, tvert i mot. Meiningar blir frykteleg svake om dei ikkje får utfordra seg frå tid til annan, fått luft under vingene, for å seie det på ein kjip, klisjeaktig måte.

Vidare framover håpar eg at vi får jobba så bra som mogleg for å betre studentane i Bergen sine kår, og eg håpar vi får ein brei debatt om velferd, studentpolitikk, og kva arbeidet med desse områda faktisk skal innehalde, og eg håpar at arbeidet vi gjer, kan bidra til at fleire vel å engasjere seg enn i dag; mangfald er nemleg ein uforbehalden styrke, i kva organ som helst, i kva samanheng det skulle vere.